با وجود تلاش‌های گسترده در سال‌های اخیر برای ارتقای بهره‌وری در سازمان‌های شبه‌دولتی، بسیاری از آن‌ها کماکان از عملکرد مطلوب فاصله دارند؛ ازاین‌رو شناسایی متغیرهای درون‌سازمانی مؤثر بر عملکرد، ضرورتی راهبردی محسوب می‌شود. پژوهش پیش‌رو با هدف بررسی رابطه قابلیت‌های پویای کارکنان با رفتار کاری نوآورانه و عملکرد شغلی در بیمارستان‌های تأمین اجتماعی استان مرکزی انجام شده است. پژوهش حاضر، از نظر هدف، کاربردی و بر اساس روش گردآوری اطلاعات توصیفی– همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش، شامل 1200 نفر از کارکنان بیمارستان‌های تأمین اجتماعی استان مرکزی بوده و با استفاده از فرمول کوکران، نمونه‎ای به حجم 291 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شد. برای جمع‎آوری اطلاعات از ابزار پرسشنامه استاندارد استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان داد که رابطه قابلیت‌های پویای کارکنان با رفتار کاری نوآورانه (با ضریب استاندارد مسیر 591/0) و عملکرد شغلی (ضریب استاندارد مسیر 276/0) مثبت و معنادار است؛ رابطه رفتار کاری با عملکرد شغلی (با ضریب استاندارد مسیر 436/0) نیز مثبت و معنادار بود. در نهایت، نقش میانجی‌گری رفتار کاری نوآورانه در ارتباط بین قابلیت‌های پویای کارکنان و عملکرد شغلی (با ضریب استاندارد مسیر 258/0) مثبت و معنادار ارزیابی شد؛ و همچنین، قابلیت‌های پویای کارکنان از طریق رفتار کاری نوآورانه به طور معناداری با عملکرد شغلی در ارتباط است. طبق نتایج این پژوهش، می‎توان با ارتقای قابلیت‎های پویای کارکنان و رفتار کاری نوآورانه، عملکرد شغلی کارکنان بیمارستان را بهبود بخشید.